"आठवणी छत्रीच्या."....
मला वाटतं प्रत्येकाचं छत्रीशी एक विशिष्ट असं नातं असतं.त्यात करून कोकणातल्या माणसाचं तर खासमखास.....
लहानपणी छत्रीविषयी असलेलं कुतूहल पुढे शाळेच्या दिवसापासून मैत्रीत परावर्तीत होतं,त्यामुळे छत्रीच्या अश्या काही खास आठवणी प्रत्येकाजवळ असतात.
आमच्या लहानपणी नवीन छत्री वापरण्याचा योग काही आला नाही.कोणीतरी चाकरमान्याने दिलेली जुनी छत्री पुढे बरीच वर्षे ठिगळ लावून आम्ही आपलीशी केली होती अर्थात तेव्हाच्या छत्र्या हुकासारख्या विशिष्ट अश्या लांब दांड्याच्या असायच्या,त्यातली एखादी सरळ तीरांची तर एखादी कमळाचा आकार होणाऱ्या तीरांची असायची. तिला कॉटनसारखे दिसणारे जाड कापड असल्याने ठिगळ लावणे सोपे असायचे.बालसुलभ वयामध्ये छत्रीच्या माध्यमातून जितके म्हणून उपद्व्याप
करता येतील तितके आम्हीसुद्धा केले.मग त्यात एकमेकाच्या छत्रीवर छत्रीचे तीर मारून भोकं पाडणे,वाऱ्याच्या विरुद्ध दिशेला छत्री धरणे आणि त्याची डिश करणे,छत्रीच्या दांड्यात दप्तर अडकवणे इत्यादी,या सर्वाचा अंतिम परिणाम अर्थातच छत्री मोडण्यात व्हायचा.मग अश्या जुन्या मोडलेल्या अनेक छत्र्यांचे अवयव जोडून वडीलधारी मंडळी पुन्हा एका नव्या छत्रीला जीवदान द्यायचे.कपड्यावर ऑईल पेंटने नाव घालून साहजिकच तिची मालकी पुन्हा आमच्याकडे यायची,दरम्यान याला पर्याय म्हणून एकदा रेनकोट वापरण्याचा प्रयत्नसुद्धा अनुभवला,पण पहिल्याच दिवशी शाळेच्या व्हरांड्यातल्या दांडीवरून रेनकोट ओढताना त्याच शीर धडावेगळ झालं आणि पुन्हा तीच छत्री हातात आली.
पुढे कधीतरी छोट्या दांड्याची फोल्डींगची छत्री आली,आणि कपड्यावर नाव रंगवायचची स्टाईल जावून दांड्यावर (मुठीवर) नावाचे स्टीकर चिटकवायची स्टाईल आली.अश्या छत्रीत कुणालातरी एका सरीपुरता आधार दिल्याची तर कुणीतरी तो आधार सन्मानाने नाकारल्याची आठवण जवळपास सगळ्यांकडेच असेलच,आमच्याकडेही आहे.त्याच बरोबर कुणासाठी तरी आपल्या नसलेल्या स्टौपवर गडबडीत उतरताना अश्या छत्र्या एसटीच्या कॅरिअरवर विसरण्याच्या आठवणीही आहेत.पावसाळा संपल्यावर छत्रीच्या दांड्याला तेल लावून माळ्यावर ठेवण्याची पद्धत आमच्या कोकणात आहे.अश्या छत्रीने पुढच्या वर्षी नव्याकोऱ्या शर्टाचा केलेला सत्यानाश सुद्धा आठवणीतून जात नाही.यापलीकडे जावून कोणी परिचिताने नेलेली छत्री पुन्हा परत न दिल्याचे अनुभवही आठवणीच्या कप्प्यात आहेत.
लहानपणी छत्रीविषयी असलेलं कुतूहल पुढे शाळेच्या दिवसापासून मैत्रीत परावर्तीत होतं,त्यामुळे छत्रीच्या अश्या काही खास आठवणी प्रत्येकाजवळ असतात.
आमच्या लहानपणी नवीन छत्री वापरण्याचा योग काही आला नाही.कोणीतरी चाकरमान्याने दिलेली जुनी छत्री पुढे बरीच वर्षे ठिगळ लावून आम्ही आपलीशी केली होती अर्थात तेव्हाच्या छत्र्या हुकासारख्या विशिष्ट अश्या लांब दांड्याच्या असायच्या,त्यातली एखादी सरळ तीरांची तर एखादी कमळाचा आकार होणाऱ्या तीरांची असायची. तिला कॉटनसारखे दिसणारे जाड कापड असल्याने ठिगळ लावणे सोपे असायचे.बालसुलभ वयामध्ये छत्रीच्या माध्यमातून जितके म्हणून उपद्व्याप
करता येतील तितके आम्हीसुद्धा केले.मग त्यात एकमेकाच्या छत्रीवर छत्रीचे तीर मारून भोकं पाडणे,वाऱ्याच्या विरुद्ध दिशेला छत्री धरणे आणि त्याची डिश करणे,छत्रीच्या दांड्यात दप्तर अडकवणे इत्यादी,या सर्वाचा अंतिम परिणाम अर्थातच छत्री मोडण्यात व्हायचा.मग अश्या जुन्या मोडलेल्या अनेक छत्र्यांचे अवयव जोडून वडीलधारी मंडळी पुन्हा एका नव्या छत्रीला जीवदान द्यायचे.कपड्यावर ऑईल पेंटने नाव घालून साहजिकच तिची मालकी पुन्हा आमच्याकडे यायची,दरम्यान याला पर्याय म्हणून एकदा रेनकोट वापरण्याचा प्रयत्नसुद्धा अनुभवला,पण पहिल्याच दिवशी शाळेच्या व्हरांड्यातल्या दांडीवरून रेनकोट ओढताना त्याच शीर धडावेगळ झालं आणि पुन्हा तीच छत्री हातात आली.
पुढे कधीतरी छोट्या दांड्याची फोल्डींगची छत्री आली,आणि कपड्यावर नाव रंगवायचची स्टाईल जावून दांड्यावर (मुठीवर) नावाचे स्टीकर चिटकवायची स्टाईल आली.अश्या छत्रीत कुणालातरी एका सरीपुरता आधार दिल्याची तर कुणीतरी तो आधार सन्मानाने नाकारल्याची आठवण जवळपास सगळ्यांकडेच असेलच,आमच्याकडेही आहे.त्याच बरोबर कुणासाठी तरी आपल्या नसलेल्या स्टौपवर गडबडीत उतरताना अश्या छत्र्या एसटीच्या कॅरिअरवर विसरण्याच्या आठवणीही आहेत.पावसाळा संपल्यावर छत्रीच्या दांड्याला तेल लावून माळ्यावर ठेवण्याची पद्धत आमच्या कोकणात आहे.अश्या छत्रीने पुढच्या वर्षी नव्याकोऱ्या शर्टाचा केलेला सत्यानाश सुद्धा आठवणीतून जात नाही.यापलीकडे जावून कोणी परिचिताने नेलेली छत्री पुन्हा परत न दिल्याचे अनुभवही आठवणीच्या कप्प्यात आहेत.
No comments:
Post a Comment