"टिफीन"......

"टिफीन"......
शाळेत किवा कामावर टिफीन घेऊन जाणे,या गोष्टीबद्दल मला फार आकर्षण आणि कुतूहल आहे.याचं कारण असं की असं सुख मला कधीच मिळालं नाही.(अर्थात ज्यांना ही संधी मिळाली आहे,ते याला "सुख" म्हणतात की "भोग"म्हणत असावेत हे त्यांचे त्यांनाच माहित)
आमची शाळा दुपारची होती त्यामुळे जेवण आटोपून शाळेत जात असू नंतर कॉलेज जीवनातही मेसचा "खुराक" हा सकाळी दहालाच मिळायचा आणि दुपारची भूक श्यामचा वडापाव शमवायचा.पुढे कुठेतरी एखादी नोकरी मिळेल आणि बायकोच्या हातचा "डबा"मिरवत "दहा ते पाच" करता येईल या आशेवर होतो पण तेही नशिबात नव्हतं.
स्वतःचा व्यवसाय सुरु झाला आणि मग जेवणाच्या वेळा आणि ठिकाणे या दोन्ही गोष्टी अनिश्चित झाल्या.त्यामुळे कधी घरी येऊन जेवण आटोपून डुलकी मारायची संधीसुद्धा मिळते तर कधी चार चार दिवस पोटापाण्याची सोय हॉटेलवालेच करतात.
परिणामी रोज "टिफीन"सोबत न्यायची संधी अजून तरी मिळाली नाही.पुढेही शक्यता कमीच आहे.
ही डब्याची हौस भागवायची म्हणून मग मी आमच्या कोकण रेल्वेप्रवासात फारशी गरज नसतानाही (कोकणकन्या गाडीत चांगला मेन्यू असतो)"टिफीन"घेऊन जातो.अश्या प्रकारे डब्यातल्या नेमक्या चपाती-भाजीची सवय नसल्याने कधी भाजी लवकर संपते आणि चपाती उरते तर कधी उलटही होते,पण चारचौघात घरचा डबा उघडून खाण्याची हौस मात्र नक्की फिटते.....