"टेलरमेड" चा आनंद …….
सध्याचा जमाना हा "रेडीमेड"चा आहे.जीवनातल्या बहुतेक बाबी ह्या "रेडीमेड" झाल्या आहेत.अर्थात जमान्याचा जो ट्रेंड आहे,जे स्पीड आहे,त्याचा आपण अंगीकार करणे हे स्वाभाविकच आहे. मात्र अश्या या जमान्यात आपण अनेक आनंद,उत्सुकता याना मुकतो हेही तितकंच खंर आहे.असाच एक अनोखा आनंद आपल्यापैकी बऱ्याचजणानी गमावला आहे,आणि तो म्हणजे "टेलरकडून कपडे शिवून घेण्याचा"……
आता बहुतेक जण सोयीचा असा "रेडीमेड"चा पर्याय निवडतात.पण एक काळ असा होता की आपला सगळा रुबाब "टेलर"च्या हातात असायचा.त्याकाळी अंगाला शोभेसे कपडे शिवणे ही एक "मोहीम"च असायची.आधी शर्ट-प्यांट साठी म्याचिंग कपडे निवडायचे मग निवडलेले किवा भेट म्हणून आलेले "पीस" धुवून आटवायचे (त्यावेळी कपडा हमखास आटायचा) नंतर ते घेऊन आपापला पारंपारिक किवा नवा शोधलेला "टेलर" गाठायचा.आणि कपडे त्याच्या स्वाधीन करायचे,जर एखादा "टेलर" आपल्या दुकानात कपड्याचे पिस ठेवत असेल तर आपण आणलेल्या कपड्यांना हमखास नावे ठेऊन घ्यायची.तो म्हणेल तसे अंगविक्षेप करत मापे द्यायची.त्याने मागच्यावेळी केलेली चूक पुन्हा होवू न देण्यासाठी एकादी सूचना द्यायला जावे तर त्याच्याकडून नक्कीच आपल्या मागच्या पुढच्या शरीराची त्याच्या दृष्टीने चुकीची असलेली "मापे"चारचौघात जाहीर करून घ्यायची,आणि गप्प बसायचे. त्यानंतर माप घेताना खिशातून बाहेर काढलेले पाकीट आणि कंबरेचा पट्टा न विसरता कंबरेला अडकवायचा.पावतीवर लिहिलेल्या तारखेनंतर आठ दिवसांनी आपल्याला कपडे मिळणार हे माहित असूनही तारखेआधी देण्यासाठी काकुळतीला यायचे, मग घरी परतायचे.इथे अर्धी मोहीम फत्ते व्हायची,आणि हुरहूर सुरु व्हायची.अर्थात देवावर ठेवतात त्यापेक्षा जास्त भरवसा त्या "टेलर" वर ठेवावा लागायचा.
साधारणता डॉक्टर ने दिलेली "डिलिव्हरी डेट" पुढे किवा मागे होते पण टेलरने दिलेली "डेट" नेहमी पुढेच जाते हा जवळपास सगळ्यांचा अनुभव.मग एकदाचा तो दिवस उजाडतो. त्याच्याकडे ट्रायल पाहण्यात फारसा अर्थ नसतो कारण आपण सांगितलेल्या दोन महत्वाच्या सूचना विसरून किवा मुद्दाम त्याने आपली स्वतःची एखादी स्टाईल शर्ट किवा प्यांटमध्ये कोंबलेली असते."ऐकावे गिऱ्हाईकाचे आणि करावे मनाचे" हा समस्त टेलर मित्रांचा स्थायीभाव असावा.तर अशी उशिराची "डिलिव्हरी" घेऊन घरी येईपर्यंत आपली उत्सुकता शिगेला पोचलेली असते.नवीन घातलेला ड्रेस पाहणाऱ्या पहिल्या माणसाचे जे काही बरे वाईट मत असते तसेच आपले मत होते.सुदैवाने "फिटिंग"जमले तर ठीक नाहीतर "पदरी पडले आणि पवित्र झाले" असे म्हणायची पाळी येते.इतका सगळा व्याप करूनही तेव्हा जी एक उत्सुकता एक अनोखा आनंद मिळायचा तो या रेडीमेड मधून नक्कीच मिळत नाही.कारण यात कुठे "पेशन्स"चा भाग येत नाही.
अजूनही काहीजण हा आनंद अनुभवतात मला त्यांचे नेहमी कौतुक वाटते, आणि म्हणूनच या एका वेगळ्या आनंदाच्या अनुभूतीसाठी मी खूप वर्षांनी एक ड्रेस "शिवून" घेतला. सुदैवाने टेलरच्या नावाची मोठमोठी लेबल सोडली तर बाकी अगदी मनासारखा झाला.
—सध्याचा जमाना हा "रेडीमेड"चा आहे.जीवनातल्या बहुतेक बाबी ह्या "रेडीमेड" झाल्या आहेत.अर्थात जमान्याचा जो ट्रेंड आहे,जे स्पीड आहे,त्याचा आपण अंगीकार करणे हे स्वाभाविकच आहे. मात्र अश्या या जमान्यात आपण अनेक आनंद,उत्सुकता याना मुकतो हेही तितकंच खंर आहे.असाच एक अनोखा आनंद आपल्यापैकी बऱ्याचजणानी गमावला आहे,आणि तो म्हणजे "टेलरकडून कपडे शिवून घेण्याचा"……
आता बहुतेक जण सोयीचा असा "रेडीमेड"चा पर्याय निवडतात.पण एक काळ असा होता की आपला सगळा रुबाब "टेलर"च्या हातात असायचा.त्याकाळी अंगाला शोभेसे कपडे शिवणे ही एक "मोहीम"च असायची.आधी शर्ट-प्यांट साठी म्याचिंग कपडे निवडायचे मग निवडलेले किवा भेट म्हणून आलेले "पीस" धुवून आटवायचे (त्यावेळी कपडा हमखास आटायचा) नंतर ते घेऊन आपापला पारंपारिक किवा नवा शोधलेला "टेलर" गाठायचा.आणि कपडे त्याच्या स्वाधीन करायचे,जर एखादा "टेलर" आपल्या दुकानात कपड्याचे पिस ठेवत असेल तर आपण आणलेल्या कपड्यांना हमखास नावे ठेऊन घ्यायची.तो म्हणेल तसे अंगविक्षेप करत मापे द्यायची.त्याने मागच्यावेळी केलेली चूक पुन्हा होवू न देण्यासाठी एकादी सूचना द्यायला जावे तर त्याच्याकडून नक्कीच आपल्या मागच्या पुढच्या शरीराची त्याच्या दृष्टीने चुकीची असलेली "मापे"चारचौघात जाहीर करून घ्यायची,आणि गप्प बसायचे. त्यानंतर माप घेताना खिशातून बाहेर काढलेले पाकीट आणि कंबरेचा पट्टा न विसरता कंबरेला अडकवायचा.पावतीवर लिहिलेल्या तारखेनंतर आठ दिवसांनी आपल्याला कपडे मिळणार हे माहित असूनही तारखेआधी देण्यासाठी काकुळतीला यायचे, मग घरी परतायचे.इथे अर्धी मोहीम फत्ते व्हायची,आणि हुरहूर सुरु व्हायची.अर्थात देवावर ठेवतात त्यापेक्षा जास्त भरवसा त्या "टेलर" वर ठेवावा लागायचा.
साधारणता डॉक्टर ने दिलेली "डिलिव्हरी डेट" पुढे किवा मागे होते पण टेलरने दिलेली "डेट" नेहमी पुढेच जाते हा जवळपास सगळ्यांचा अनुभव.मग एकदाचा तो दिवस उजाडतो. त्याच्याकडे ट्रायल पाहण्यात फारसा अर्थ नसतो कारण आपण सांगितलेल्या दोन महत्वाच्या सूचना विसरून किवा मुद्दाम त्याने आपली स्वतःची एखादी स्टाईल शर्ट किवा प्यांटमध्ये कोंबलेली असते."ऐकावे गिऱ्हाईकाचे आणि करावे मनाचे" हा समस्त टेलर मित्रांचा स्थायीभाव असावा.तर अशी उशिराची "डिलिव्हरी" घेऊन घरी येईपर्यंत आपली उत्सुकता शिगेला पोचलेली असते.नवीन घातलेला ड्रेस पाहणाऱ्या पहिल्या माणसाचे जे काही बरे वाईट मत असते तसेच आपले मत होते.सुदैवाने "फिटिंग"जमले तर ठीक नाहीतर "पदरी पडले आणि पवित्र झाले" असे म्हणायची पाळी येते.इतका सगळा व्याप करूनही तेव्हा जी एक उत्सुकता एक अनोखा आनंद मिळायचा तो या रेडीमेड मधून नक्कीच मिळत नाही.कारण यात कुठे "पेशन्स"चा भाग येत नाही.
अजूनही काहीजण हा आनंद अनुभवतात मला त्यांचे नेहमी कौतुक वाटते, आणि म्हणूनच या एका वेगळ्या आनंदाच्या अनुभूतीसाठी मी खूप वर्षांनी एक ड्रेस "शिवून" घेतला. सुदैवाने टेलरच्या नावाची मोठमोठी लेबल सोडली तर बाकी अगदी मनासारखा झाला.
No comments:
Post a Comment