Friday, December 20, 2013

तफावत .....

"तफावत"......
आपल्या समाजात अजूनही स्त्रीचे स्थान दुय्यम असल्याचा (म्हणजे ठेवल्याचा)प्रत्यय वारंवार येत असतो.खासकरून खाजगी मजुरीच्या बाबतीत स्त्री कामगाराची मजुरी ही जवळपास पुरुष कामगाराच्या निम्म्याने असल्याचे निदर्शनास येते. यासाठी सरकारने जाणीवपूर्वक प्रयत्न करूनही ती तफावत भरून काढता आलेली नाही.मला वाटत होते की हा दुजाभाव फक्त मनुष्य जातीतच असेल पण तो प्राणी मात्रातही आढळतो. आज गावठी कोंबडी आणण्यासाठी मार्केट मध्ये गेलो तर तिथे "गावठी कोंबडा" दोनशे वीस रुपये किलोने तर बिचारी "गावठी कोंबडी"त्यापेक्षा कमी म्हणजे दोनशे रुपये किलोने कापली जात होती.भाजी प्रकारात मात्र समाधानकारक बदल दिसला तिथे "ती"मेथी महाग आणि त्याच्या तुलनेत"तो" मुळा फारच स्वस्त होता…………

"मित्र" आणि "शत्रू"

"मित्र" आणि "शत्रू" हे दोन परस्पर विरोधी शब्द आपणाला अगदी अनादी काळापासून माहीत आहेत,त्यातला फरक/त्याची व्याख्या आपल्याला सहज समजते.पण ज्यांचा अजेंडा शत्रुत्वाचा असतो असे काही छुपे"शत्रू" वर्षानुवर्ष आपले "मित्र" या नात्यात बिनधास्त वावरतात.या "अघोरी"प्रकाराला काही निश्चित असा शब्द आहे का?…

"दखल"

"दखल"
"स्वामी विवेकानंद" रथयात्रेच्या स्वागताची जिल्ह्यात जोरदार तयारी सुरु होती. आमच्या संस्थेत सुद्धा स्वागत आणि व्याख्यान होणार होते.व्याख्यानाच्या व्यासपीठावर स्वामीजींच्या तयार फोटो ऐवजी "देवदत्त अरदकर" यांनी शक्य झाल्यास स्वतः स्वामीजींचे "पोर्ट्रेट"करावे,असे मला वाटत होते. तसा विचार मी बोलून दाखवला. वेळ फार कमी असूनही देवदत्त सरांनी अगदी सुंदर "पोर्ट्रेट" तयार केले.त्याची प्रशंसा व्याख्यानासाठी आलेल्या रामकृष्ण मठाच्या स्वामीनी अगदी मनसोक्त पणे केली.संस्थेतल्या सर्वच कार्यक्रमात चित्रकला,नेपथ्य यासोबत संगीत या विषयाची बाजू सुद्धा अगदी सक्षमपणे सांभाळणाऱ्या "देवदत्त अरदकर"या कलासक्त शिक्षकाचे आमच्या संस्थेत असणेही मनाला फार सुखावून जाते.त्यांना धन्यवाद आणि त्यांच्या कलेसाठी अनेक शुभेच्छा … !



"गंमतची गंमत"

"गंमतची गंमत"
आपल्याकडे मोबाईल आल्यापासून बऱ्याच गमती-जमती घडताना दिसतात.बऱ्याचदा आपण अनोळखी माणसाचा कामानिमित्त नंबर घेतो आणि तो लक्षात रहावा म्हणून त्याच्या नावासमोर त्याचा पेशा/काम लक्षात येईल असे काहीबाही लिहून ठेवतो.
पुढे ती व्यक्ती आपला चांगला मित्र कीवा नातेवाईक होते,पण त्याचे मोबाईल मधील नाव दुरुस्त करण्याचा त्रास सर्रास कोणी घेताना दिसत नाही.
आमच्या एका मित्राचे अलीकडेच लग्न झाले. लग्नानंतर अवघ्या दोन दिवसांनी नवरा बायकोत कडाक्याचे भांडण झाले.त्यालाही कारण मोबाईल वरील सेव्ह केलेले नावच होते. तर आमचा हा मित्र म्हणजे खाण्यापिण्याचा महाशौकीन इसम,त्यातही मांसाहारी स्पेशालिटी.चांगले मटण,मासे,ससे,गावठी कोंबडी कुठे मिळतात त्याची डिरेक्टरीच त्याच्या मोबाईलमध्ये तयार असते.अशीच चांगली गावठी कोंबडी काही वर्षांपूर्वी एका काकूकडे मिळायची. तेव्हा या महाभागाने तिचा नंबर "सडेकर काकी,गावठी कोंबडी" असा सेव्ह केलेला होता.
पुढे तोही विसरून गेला. योगायोगाने तिच्याच धाकट्या कन्येशी हे महाशय विवाहबद्ध झाले.आणि लग्नानंतर दोन दिवसांनी याच्या फोनची रिंग वाजली.बायकोने फोन उचलला तर पलीकडे तिची "आई" होती ……
"सडेकर काकी,गावठी कोंबडी" …….

"टेलरमेड" चा आनंद ……

"टेलरमेड" चा आनंद …….
सध्याचा जमाना हा "रेडीमेड"चा आहे.जीवनातल्या बहुतेक बाबी ह्या "रेडीमेड" झाल्या आहेत.अर्थात जमान्याचा जो ट्रेंड आहे,जे स्पीड आहे,त्याचा आपण अंगीकार करणे हे स्वाभाविकच आहे. मात्र अश्या या जमान्यात आपण अनेक आनंद,उत्सुकता याना मुकतो हेही तितकंच खंर आहे.असाच एक अनोखा आनंद आपल्यापैकी बऱ्याचजणानी गमावला आहे,आणि तो म्हणजे "टेलरकडून कपडे शिवून घेण्याचा"……
आता बहुतेक जण सोयीचा असा "रेडीमेड"चा पर्याय निवडतात.पण एक काळ असा होता की आपला सगळा रुबाब "टेलर"च्या हातात असायचा.त्याकाळी अंगाला शोभेसे कपडे शिवणे ही एक "मोहीम"च असायची.आधी शर्ट-प्यांट साठी म्याचिंग कपडे निवडायचे मग निवडलेले किवा भेट म्हणून आलेले "पीस" धुवून आटवायचे (त्यावेळी कपडा हमखास आटायचा) नंतर ते घेऊन आपापला पारंपारिक किवा नवा शोधलेला "टेलर" गाठायचा.आणि कपडे त्याच्या स्वाधीन करायचे,जर एखादा "टेलर" आपल्या दुकानात कपड्याचे पिस ठेवत असेल तर आपण आणलेल्या कपड्यांना हमखास नावे ठेऊन घ्यायची.तो म्हणेल तसे अंगविक्षेप करत मापे द्यायची.त्याने मागच्यावेळी केलेली चूक पुन्हा होवू न देण्यासाठी एकादी सूचना द्यायला जावे तर त्याच्याकडून नक्कीच आपल्या मागच्या पुढच्या शरीराची त्याच्या दृष्टीने चुकीची असलेली "मापे"चारचौघात जाहीर करून घ्यायची,आणि गप्प बसायचे. त्यानंतर माप घेताना खिशातून बाहेर काढलेले पाकीट आणि कंबरेचा पट्टा न विसरता कंबरेला अडकवायचा.पावतीवर लिहिलेल्या तारखेनंतर आठ दिवसांनी आपल्याला कपडे मिळणार हे माहित असूनही तारखेआधी देण्यासाठी काकुळतीला यायचे, मग घरी परतायचे.इथे अर्धी मोहीम फत्ते व्हायची,आणि हुरहूर सुरु व्हायची.अर्थात देवावर ठेवतात त्यापेक्षा जास्त भरवसा त्या "टेलर" वर ठेवावा लागायचा.
साधारणता डॉक्टर ने दिलेली "डिलिव्हरी डेट" पुढे किवा मागे होते पण टेलरने दिलेली "डेट" नेहमी पुढेच जाते हा जवळपास सगळ्यांचा अनुभव.मग एकदाचा तो दिवस उजाडतो. त्याच्याकडे ट्रायल पाहण्यात फारसा अर्थ नसतो कारण आपण सांगितलेल्या दोन महत्वाच्या सूचना विसरून किवा मुद्दाम त्याने आपली स्वतःची एखादी स्टाईल शर्ट किवा प्यांटमध्ये कोंबलेली असते."ऐकावे गिऱ्हाईकाचे आणि करावे मनाचे" हा समस्त टेलर मित्रांचा स्थायीभाव असावा.तर अशी उशिराची "डिलिव्हरी" घेऊन घरी येईपर्यंत आपली उत्सुकता शिगेला पोचलेली असते.नवीन घातलेला ड्रेस पाहणाऱ्या पहिल्या माणसाचे जे काही बरे वाईट मत असते तसेच आपले मत होते.सुदैवाने "फिटिंग"जमले तर ठीक नाहीतर "पदरी पडले आणि पवित्र झाले" असे म्हणायची पाळी येते.इतका सगळा व्याप करूनही तेव्हा जी एक उत्सुकता एक अनोखा आनंद मिळायचा तो या रेडीमेड मधून नक्कीच मिळत नाही.कारण यात कुठे "पेशन्स"चा भाग येत नाही.
अजूनही काहीजण हा आनंद अनुभवतात मला त्यांचे नेहमी कौतुक वाटते, आणि म्हणूनच या एका वेगळ्या आनंदाच्या अनुभूतीसाठी मी खूप वर्षांनी एक ड्रेस "शिवून" घेतला. सुदैवाने टेलरच्या नावाची मोठमोठी लेबल सोडली तर बाकी अगदी मनासारखा झाला.
 —